Haset ve şükran- melanie klein

İçgüdüsel olarak meme, beslenmenin, hatta yaşamın kendisinin kaynağı olarak hissedilir. Normal bebek gelişiminde, “meme” içe yansıtılır ve egoda güvenli bir şekilde temel alır.. Bu, egonun çekirdeğinin oluşmasına yol açar ve tatmin edici büyüme ve gelişmenin temeli atılmış olur.

Bebeğin erken duygusal yaşamı, iyi nesneyi kaybetme ve yeniden kazanma duygusuyla karakterizedir. Sevgi ve nefret (eros ve thanatos) arasındaki doğuştan gelen çatışma, iyi nesnelerin ve kötü nesnelerin içselleştirilmesine yol açar . Bu tür bir çatışma, kişiliğin normal zenginleşmesi ve büyümesi ve egonun güçlendirilmesi için gereklidir. Böylece, çatışma ve bunun üstesinden gelme ihtiyacı, insan yaratıcılığının temeli olarak ortaya çıkar. Anne memesi hem iyi hem de kötü olarak deneyimlendiğinde , içsel nesne ego ile birlikte bölünür. Bu bölünme , egonun erken uyum eksikliğinden kaynaklanır ve ilkel kaygıya karşı bir savunma görevi görür , yıkıcı ve zulmedici kaygıların dağılmasını sağlar ve egonun korunması için bir mekanizma sunar. İyi ve idealleştirilmiş nesne arasında önemli bir ayrım yapılması gerekir . İdealize edilmiş bir nesne ile aşırı derecede kötü bir nesne arasında genellikle son derece derin bir bölünme meydana gelir.

Paranoid-Şizoid evreden Depresif Evre’ye geçiş yaşımın 2.yılının başında gerçekleşir. İyi Nesne’yi etkili şekilde içselleştirmiş olan bebek, yıkıcı itkilerinin ve zulmedilme kaygısından oldukça uzaklaşacaktır. Ama tam anlamıyla bebeğin bunlardan kurtulması mümkün değildir. Ama iyi nesneyi içselleştirememiş olan bebek, haset, kıskançlık, açgözlülük duygularını içselleştirme ve bünyesel etkiye göre farklı şiddetlerde yaşayacaktır. Haset duyan bebek, şükran duygusu geliştiremeyecek ve geleceğinde sevgi duygusunu tam olarak içselleştiremeyecektir. İyi nesneyi içselleştiremeyen bebek, gelecekteki yaşamında tümgüçlülük, yadsıma ve en önemlisi olan bölme savunma mekanizmalarını oldukça sık kullanacak ve haset bu savunma mekanizmalarla artacak ve bu kısırdöngü şeklinde devam edecektir.